از وعده بازی با پرتغال تا رویارویی با گرنادا؛
چه بر سر بازیهای تدارکاتی تیم ملی آمد؟
کمتر از دو هفته تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ باقی مانده و در شرایطی که بسیاری از مدعیان این رقابتها آخرین مراحل آمادهسازی خود را با برگزاری دیدارهای تدارکاتی سطح بالا پشت سر میگذارند، تیم ملی ایران همچنان درگیر حواشی مربوط به اردو، ویزا و انتخاب حریفان دوستانه است؛ موضوعی که نگرانیهای جدی درباره کیفیت آمادهسازی شاگردان امیر قلعهنویی ایجاد کرده است.
به گزارش ایلنا، از زمان قطعی شدن حضور ایران در جام جهانی، بارها از احتمال برگزاری مسابقات دوستانه برابر تیمهای مطرح اروپایی و آفریقایی صحبت شد. نامهایی مانند اسپانیا، پرتغال، تونس و حتی آنگولا در مقاطع مختلف مطرح شدند و انتظار میرفت تیم ملی پیش از حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، محک جدی مقابل رقبای قدرتمند داشته باشد. با این حال، واقعیت چیز دیگری را نشان میدهد.
در عمل، برنامههای تدارکاتی ایران نه تنها به سمت بازی با تیمهای سطح اول جهان حرکت نکرد، بلکه هرچه به جام جهانی نزدیکتر شدیم، سطح رقبا نیز پایینتر آمد. پس از رویارویی با گامبیا، حالا نامهایی مانند پورتوریکو و گرنادا به عنوان رقبای احتمالی تیم ملی مطرح شدهاند؛ تیمهایی که حتی در میان قدرتهای درجه دوم فوتبال جهان نیز جایگاهی ندارند.
نگاهی به رنکینگ فیفا تصویر روشنتری از این وضعیت ارائه میدهد. پورتوریکو در رتبه ۱۵۶ جهان قرار دارد و گرنادا نیز در جایگاه ۱۶۳ ایستاده است. برای مقایسه، بسیاری از تیمهایی که ایران در جام جهانی با آنها روبهرو خواهد شد، دهها پله بالاتر از این تیمها قرار دارند و از نظر سرعت بازی، ساختار تاکتیکی و کیفیت بازیکنان فاصله محسوسی با چنین حریفانی دارند.
در این میان، لغو دیدار دوستانه برابر پورتوریکو نیز شرایط را پیچیدهتر کرده است. مسابقهای که قرار بود آخرین محک جدی تیم ملی پیش از آغاز جام جهانی باشد، به دلیل مشکلات لجستیکی و تغییر محل استقرار تیم ملی به سرانجام نرسید. حالا مسئولان فدراسیون در تلاش هستند تا با گرنادا به توافق برسند؛ تیمی که در چهار مسابقه اخیر خود نه تنها موفق به کسب امتیاز نشده، بلکه حتی یک گل نیز به ثمر نرسانده و ۱۳ بار دروازهاش باز شده است.
البته باید پذیرفت که آمادهسازی تیم ملی در ماههای اخیر تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار داشته است. مسائل مرتبط با سفر، تغییر برنامهها، محدودیتهای زمانی و حتی شرایط سیاسی منطقه، همگی در دشوار شدن روند هماهنگی مسابقات دوستانه نقش داشتهاند. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا چنین شرایطی میتواند توجیهکننده فاصله قابل توجه میان وعدههای داده شده و واقعیت موجود باشد؟
در فوتبال مدرن، دیدارهای تدارکاتی صرفاً برای کسب پیروزی برگزار نمیشوند. این مسابقات فرصتی برای شبیهسازی فضای رقابتهای رسمی، ارزیابی نقاط ضعف و قوت و آمادهسازی ذهنی بازیکنان هستند. وقتی تیمی در آستانه جام جهانی مقابل حریفی قرار میگیرد که از نظر فنی فاصله زیادی با رقبای واقعیاش دارد، طبیعی است که میزان بهرهوری چنین مسابقهای زیر سوال برود.
از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که کادر فنی نیز برای پیادهسازی برنامههای تاکتیکی خود نیازمند بازیهایی با فشار و کیفیت بالا است. دیدار برابر تیمهایی که حتی در سطح منطقهای نیز جزو مدعیان محسوب نمیشوند، نمیتواند تصویر دقیقی از آمادگی واقعی تیم ملی ارائه دهد.
اکنون در حالی که شمارش معکوس برای آغاز جام جهانی آغاز شده، تیم ملی ایران بیش از هر زمان دیگری به یک محک جدی نیاز دارد؛ آزمونی که بتواند عیار واقعی این تیم را مشخص کند. در غیر این صورت، خطر آن وجود دارد که ملیپوشان بدون تجربه کافی از رویارویی با رقبای قدرتمند، پا به مهمترین رقابت فوتبالی جهان بگذارند؛ اتفاقی که میتواند هزینه سنگینی برای فوتبال ایران به همراه داشته باشد.
