روایت تغییر چهره تیم ملی ایران در جامهای جهانی
تیم ملی ایران به دنبال خوشتیپی جذاب در جام جهانی آمریکا
در نزدیک به نیم قرنی که از نخستین حضور تیم ملی ایران در جام جهانی میگذرد، فوتبال دنیا بارها تغییر کرده؛ از تعداد تیمها و شکل برگزاری مسابقات گرفته تا سبک بازی و حتی نوع پوشش تیمها. اما یک موضوع همچنان ثابت مانده است؛ اهمیت ظاهر و پوشش رسمی تیمهای ملی در بزرگترین ویترین فوتبال جهان.
به گزارش ایلنا، جام جهانی فقط محل رقابت فوتبالی نیست؛ تورنمنتی است که تیمها در آن بخشی از هویت فرهنگی، اجتماعی و حتی تصویری کشورشان را به نمایش میگذارند. به همین دلیل، لباس رسمی کاروانها همواره بخشی مهم از تصویرسازی رسانهای جام جهانی بوده؛ درست شبیه فرش قرمز جشنوارههای سینمایی.
وقتی مارچلو لیپی با کتوشلوار مشکی برند دولچهگابانا وارد جام جهانی ۲۰۰۶ شد یا ستارههایی مثل پیرلو، توتی و نستا با استایل خاص ایتالیایی مقابل دوربینها قرار گرفتند، فوتبال و مد بیش از همیشه به هم نزدیک شدند. بعدها آتزوری با برندهایی مانند آرمانی و گوچی همکاری کرد و تیم ملی آلمان نیز در جامهای جهانی ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ با طراحیهای هوگو باس، تصویری کاملاً لوکس و مدرن از خود ارائه داد.
در این میان، تیم ملی ایران نیز در تمام ادوار حضورش در جام جهانی لباس رسمی داشته؛ هرچند تا سالها این موضوع کمتر مورد توجه افکار عمومی قرار میگرفت.
۱۹۷۸؛ دیور برای ایران
اولین حضور ایران در جام جهانی با یک انتخاب خاص همراه بود. تیم ملی برای جام جهانی آرژانتین با کتوشلوارهای برند مشهور «کریستین دیور» راهی مسابقات شد؛ انتخابی که حتی امروز هم برای فوتبال ایران جذاب و کمسابقه به نظر میرسد.
کتوشلوارهای خاکستری با فرم کلاسیک دهه ۷۰ میلادی، پیراهن سفید با یقههای بزرگ و کراوات سورمهای خالدار، تصویری متفاوت از نسل نخست فوتبال ایران در جام جهانی ساخته بود. لوگوی پرچم ایران روی کتها نیز نشان میداد این طراحی بهصورت اختصاصی برای تیم ملی انجام شده است.
۱۹۹۸؛ بازگشت تاریخی با استایلی فراموششده
بعد از ۲۰ سال غیبت، تیم ملی با شور و هیجان فراوان راهی جام جهانی فرانسه شد، اما در آن دوران هنوز خبری از مراسم رونمایی و پوشش رسانهای گسترده نبود.
تصاویر محدود موجود نشان میدهد بازیکنان با کتوشلوارهای بژ ساده و پیراهنهای سفید راهی فرانسه شدند؛ پوششی که بیشتر رنگوبوی مد دهه ۷۰ ایران را داشت و هیچ شباهتی به استایل تیمهای بزرگ اروپایی نداشت.
۲۰۰۶؛ آلمان و پوششی شبیه مدیران بانکی
در جام جهانی آلمان نیز وضعیت تفاوت چندانی نکرد. تیم ملی با کتوشلوارهای خاکستری تیره و پیراهنهای آبی وارد مسابقات شد؛ ترکیبی رسمی اما بدون جذابیت بصری خاص.
لباسها اگرچه رسمی بودند، اما نه طراحی خاصی داشتند و نه هماهنگی رنگها حس مدرن بودن را منتقل میکرد. بسیاری بعدها این استایل را بیشتر شبیه پوشش کارمندان اداری توصیف کردند.
۲۰۱۴؛ آغاز توجه جدی به استایل تیم ملی
جام جهانی برزیل را میتوان نقطه آغاز توجه افکار عمومی ایران به پوشش رسمی ورزشکاران دانست؛ دورهای که همزمان با گسترش شبکههای اجتماعی، حساسیت روی ظاهر کاروانهای ورزشی بیشتر شد.
در مراسم بدرقه تیم ملی، بازیکنان با کتوشلوارهای مشکی و پیراهن سفید روی استیج حاضر شدند؛ لباسهایی که نسبت به دورههای قبل، فیتتر و مدرنتر بودند و نشان میداد نگاه حرفهایتری به تصویر تیم ملی شکل گرفته است.
۲۰۱۸؛ زمانی که ایران شبیه تیمهای بزرگ اروپا شد
بسیاری معتقدند بهترین استایل تاریخ تیم ملی ایران در جامهای جهانی مربوط به روسیه ۲۰۱۸ بود؛ جایی که فدراسیون فوتبال با برند داخلی هاکوپیان همکاری کرد.
کتوشلوارهای سورمهای خوشدوخت، پیراهنهای آبی و کفشهای کلاسیک باعث شد رسانههایی مانند رویترز از بازیکنان ایران با عنوان «مانکنهای ایرانی» یاد کنند. برای نخستینبار، تیم ملی از نظر ظاهری نیز به استاندارد تیمهای بزرگ نزدیک شده بود.
۲۰۲۲؛ بازگشت به ترکیبهای ناهمگون
هرچند همکاری با هاکوپیان در جام ملتهای آسیا ادامه پیدا کرد و لباسهای نیمهاسپرت تیم ملی بازخورد مثبتی داشت، اما در جام جهانی قطر دوباره بخشی از هماهنگی بصری از بین رفت.
ترکیب کت سورمهای، شلوار خاکستری تیره و کفش قهوهای، در کنار پیراهن سفید، باعث شد بسیاری طراحی لباس تیم ملی را نسبت به دوره قبل یک گام عقبتر بدانند؛ هرچند فرم کلی لباسها همچنان قابل قبول ارزیابی میشد.
حالا در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، دوباره این سؤال مطرح شده که تیم ملی ایران با چه تصویری مقابل دوربینهای جهان قرار خواهد گرفت؛ تصویری که شاید در نگاه اول فقط به لباس مربوط باشد، اما در واقع بخشی از هویت و پرستیژ فوتبال یک کشور را بازتاب میدهد.
