اتلتیکومادرید ۳-۲ بیلبائو ؛ پیروزی به قیمت باخت!

به گزارش ایلنا، پیروزی به قیمت باخت! یعنی بردی به‌دست می‌آید، اما با توجه به بهایی که برایش پرداخت شده، ارزش چندانی ندارد. برای مثال، از دست دادن پابلو باریوس. باز هم باریوس. بازیکنی که در زمانی که باید حضور می‌داشت (مثلاً مقابل سویا) غایب بود و حالا تلاش می‌کرد پیش از دو دیدار حساس مقابل آرسنال به فرم قابل قبولی برسد. 

به همین دلیل، دیه‌گو سیمئونه او را در ترکیب اصلی قرار داد؛ باریوس نیمه اولی ضعیف داشت، اما وقتی در نیمه دوم کم‌کم بهتر می‌شد و در گل دوم تیم نقش مهمی ایفا کرد، دوباره به‌دلیل مشکل عضلانی از دست رفت.

در همان لحظه سکوتی سنگین در ورزشگاه متروپولیتانو حاکم شد؛ درست بعد از دقایقی که اتلتیکومادرید بدون هیاهوی زیاد بازی را برگردانده بود. دو پاس گل از آلخاندرو بائنا، یکی برای آنتوان گریزمان و دیگری برای الکساندر سورلوث، در حالی که اتلتیک بیلبائو تقریباً فقط نظاره‌گر بود. تعویض اجباری انجام شد و جانی کاردوسو وارد زمین شد، اما پس از آن موجی از تعویض‌ها در مدت کوتاهی (۹ تعویض در حدود ۱۰ دقیقه) رخ داد. 

ادامه بازی به تلاش‌های بی‌ثمر تیم مهمان گذشت تا اینکه سورلوث در دقایق پایانی پیروزی را قطعی کرد، هرچند خودش هم پس از گلزنی احساس درد داشت. در نهایت گوروزتا در واپسین لحظات یکی از گل‌ها را جبران کرد.

با این حال، فصل اتلتیکو به دیداری گره خورده که مقابل تیمی برگزار می‌شود که شاید بهترین تیم دنیا در ضربات ایستگاهی باشد؛ بنابراین به‌عنوان یک تمرین پیش از آن مسابقه، عجیب است که تیم سیمئونه اجازه داد پاردس روی کرنری که گالارتا ارسال کرده بود، کاملاً آزادانه ضربه سر بزند.

احتمالاً در بازی چهارشنبه نه بازیکنی که آن کرنر بی‌مورد را داد و نه کسی که یارش را از دست داد، در ترکیب نخواهند بود، در واقع هر دو اشتباه از یک نفر بود: کلمنت لنگله. با این حال، همین هم برای آنچه در پیش است چندان امیدبخش نیست.

این گل نیمه اولی را تعیین کرد که ظاهراً کسی خیلی نگرانش نبود، اما در مجموع اتلتیک بیلبائو آن را راحت‌تر مدیریت کرد. از همان ابتدا هم چنین نشانه‌هایی دیده می‌شد؛ جایی که یان اوبلاک اشتباهش مقابل گوروزتا را جبران کرد: دیر در خروج، اما سریع در واکنش. سپس صحنه‌ای از رقابت بین بائنا و دنی ویویان رخ داد که نتیجه‌اش برای هر خواننده‌ای قابل حدس است. هنوز یک‌ربع از بازی نگذشته بود که سیمئونه از شدت عصبانیت به توپ کنار خط مشت زد.

وضعیت تیم میزبان کاملاً آشفته بود. می‌توان آن را به حسرت و اندوه نسبت داد، اما به‌نظر می‌رسد ناتوانی هم نقش بزرگی دارد. این آشفتگی جمعی به‌سختی قابل نسبت دادن به یک یا چند بازیکن خاص است.

فصل جاری پیام‌های زیادی در این زمینه داده است و در این بازی هم تا پایان نیمه اول، داستان همان بود: بیلبائو راحت بازی می‌کرد، اما تمایل زیادی برای ضربه نهایی نداشت.

سیمئونه در آغاز نیمه دوم تعویضی انجام نداد. بازیکنانی مثل خولین آلوارز روی نیمکت بودند و اگر بازی نکردند، حتماً دلیلی داشته است. اما گریزمان خیلی زود گل تساوی را زد، در یکی از آخرین بازی‌های خانگی‌اش، پس از شبی که ویویان آن را برایش سخت کرده بود، بالاخره گل زد.

سپس سورلوث از همان بهبود موقتی باریوس پیش از مصدومیتش استفاده کرد و نشان داد که گاهی می‌شود باخت اما برد، یا برد اما باخت. اگر کسی می‌تواند این را توضیح دهد، می‌تواند تلاش کند. فعلاً اما آرسنال در نیمه‌نهایی بزرگ لیگ قهرمانان منتظر است، چالشی جدی برای اتلتیکو، البته با بهایی که باید پرداخت شود.