فرمانروایی کاسمیرو در اولدترافورد

به گزارش ایلنا، بیست و دوم ژانویه روزی بود که ستاره برزیلی خط میانی منچستریونایتد، پایان قصه خود را با شیاطین سرخ اعلام کرد. او رسماً گفت که در انتهای فصل و با به پایان رسیدن مهلت قراردادش، چمن اولدترافورد را برای همیشه ترک خواهد کرد، اما با یک وعده بزرگ و جاه‌طلبانه:

«هنوز در چهار ماه آینده خاطرات زیادی برای ساختن وجود دارد. هنوز چیزهای زیادی هست که باید برایش بجنگیم. تمرکزم این خواهد بود که همه توانم را بدهم تا به موفقیت باشگاهمان کمک کنم»

ستاره ۳۴ ساله و پیشین کهکشانی‌ها ثابت کرد که مردِ عمل است و فقط حرف نمی‌زند. در نبرد نفس‌گیر و شش‌امتیازی برابر استون ویلا برای تصاحب سهمیه چمپیونزلیگ، او باز هم نقش ناجی را برای تیمش ایفا کرد. عقربه‌های ساعت دقیقه ۵۳ را نشان می‌داد که ارسال کرنر مواج برونو فرناندز با پرواز دیدنی و ضربه سر زهرآدار کاسمیرو در تیر یک همراه شد تا قفل دروازه ویلا بشکند. اگرچه راس بارکلی در دقیقه ۶۴ حساب کار را موقتاً به تساوی کشاند، اما توفان حملات سرخ‌پوشان با ضربات مرگبار کُنیا در دقیقه ۷۱ و ششکو در دقیقه ۸۱، برتری شیرین ۳ بر ۱ را برای یونایتدها رقم زد. حالا شاگردان منچستر با ۵۴ امتیاز و ایستادن در رده سوم جدول، بوی لیگ قهرمانان را پس از دو فصل غیبتِ تلخ به شدت حس می‌کنند؛ آن هم با حاشیه امنیتی سه امتیازی نسبت به ویلا، پنج امتیازی با لیورپول و شش امتیازی با چلسی.

معمار اصلی این روزهای درخشان کسی نیست جز کاسمیرو. موتور گلزنی این هافبک دفاعی در این فصل به شکلی خیره‌کننده روشن شده است. او با ثبت هفتمین گل خود، شانه به شانه کُنیا و برونو فرناندز، بر سکوی سومین گلزن برتر تیم ایستاده و تنها امبئومو و ششکو (هر کدام با ۱۰ گل) را بالاتر از خود می‌بیند.

در حالی که هنوز هشت خوان دیگر تا پایان ماراتن لیگ برتر باقی مانده، این جنگجوی برزیلی توانسته با بهترین رکورد گلزنی تمام دوران فوتبالش برابری کند. او پیش از این در فصل ۲۳-۲۰۲۲ با پیراهن یونایتد و در فصول ۱۸-۲۰۱۷ و ۲۱-۲۰۲۰ با پیراهن رئال مادرید به آمار هفت گل رسیده بود، اما تفاوت بزرگ و شگفت‌انگیز اینجاست: آن گل‌ها در مجموع تورنمنت‌های مختلف به ثمر رسیده بودند. حالا او برای نخستین بار در تاریخ بازیگری‌اش، تمام این هفت گل را فقط در مسابقات لیگ برتر وارد دروازه رقبا کرده و رکورد ۶ گل لیگِ خود در فصل ۲۱-۲۰۲۰ را نیز در هم شکسته است.

با این فرم ایده‌آل، هیچ‌کس در نیمه سرخ شهر منچستر دلش نمی‌آید با این ستاره بی‌بدیل خداحافظی کند. سکوهای تئاتر رویاها در دقیقه ۹۰ و هنگام تعویض او با مانوئل اوگارته، یکپارچه به احترامش ایستادند و تشویقی کرکننده‌ به راه انداختند. در مسیر تونل رختکن، فریاد التماس‌گونه هواداران که یک‌صدا می‌خواندند «یک سال دیگر، یک سال دیگر»، مو بر تن هر فوتبال‌دوستی سیخ می‌کرد.

مایکل کریک، سکان‌دار شیاطین سرخ، بلافاصله پس از سوت پایان بازی او را در آغوش کشید و در حالی که جملاتی را در گوش ستاره‌اش زمزمه می‌کرد، در نشست خبری زبان به تحسین او گشود:

«فکر می‌کنم تأثیری که او داشته فوق‌العاده بوده است؛ مخصوصاً از زمانی که من اینجا با او کار می‌کنم. نفوذش در تیم و در لحظات کلیدی، به‌ویژه با گل‌هایی که می‌زند، بسیار مهم بوده است.»

سرمربی یونایتد در ادامه صحبت‌هایش به آن صحنه ناب و احساسی در پایان بازی اشاره کرد و افزود:

«در پایان بازی لحظه بسیار زیبایی بین او و هواداران شکل گرفت؛ آن ارتباط و احترام متقابل. امیدوارم از آن لذت برده باشد.»