تالار مشاهیر: آندری شوچنکو
ماشین گلزنی اوکراینی که میلان را به تسخیر خود درآورد
داستان زندگی آندری شوچنکو، از گریز از فاجعه چرنوبیل و مخالفتهای پدر ارتشیاش تا فتح قلههای افتخار در میلان تحت هدایت لوبانوفسکی، روایت ظهور مهاجمی است که با دقتِ بینظیرش به «پادشاه شرق» در دنیای فوتبال بدل شد.
به گزارش ایلنا، شوچنکو در دویرکیوشچینا متولد شد؛ روستایی در اوکراین که در ۱۰۰ کیلومتری شرق کییف واقع شده است. کییف برای شوچنکو همواره مظهر زندگی بوده و هست. او پیش از آنکه تحت نظارت دقیق والری لوبانوفسکی در دیناموکییف هنر خود را صیقل دهد، لگد زدن به توپ را در پارکهای کوچک میان ساختمانهای دولتی در نزدیکی مدرسهاش آغاز کرد.
غلبه بر موانع
با این حال، شوچنکو برای رسیدن به آکادمی یک تیم حرفهای با چالشی جدی روبرو بود. پدرش، نیکولای، با ایده دنبال کردن ورزش حرفهای توسط آندری مخالف بود؛ چرا که ترجیح میداد پسرش پا جای پای او بگذارد و در ارتش ثبتنام کند. همچنین خانواده آنها در نقطه مقابل مرکز ورزشی شهر زندگی میکردند و شوچنکو در ۱۰ سالگی نتوانست در تمرینات آزمونی، نظر مسئولان را برای ورود به مدرسه تخصصی ورزش جلب کند.
تثبیت جایگاه
سرانجام دینامو استعداد شوچنکو را کشف کرد و او تا سال ۱۹۸۹ به تیمی ملحق شد که برای شرکت در تورنمنت مشهور «سیتا دی آگروپولی» راهی ایتالیا گشت. این مهاجم ۱۳ ساله ستاره مسابقات بود و در طول رقابتها ۱۰ گل به ثمر رساند که شامل ۵ گل در فاصله ۲۰ دقیقه در جریان بازی فینال میشد. او در کنار سرگی ربروف جام را فتح کرد؛ بازیکنی که بعدها با او زوج خط حمله ویرانگری را تشکیل داد که حاصل آن ۵ قهرمانی لیگ، ۳ جام حذفی اوکراین برای دینامو و صعود به نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۹ بود. یک سال بعد، دینامو فاتح «جام ایان راش» در ولز شد و شوچنکو بار دیگر با کسب عنوان آقای گلی، یک جفت کفش از اسطوره لیورپول به عنوان جایزه دریافت کرد.
مربی افسانهای
شوچنکو به نظر ستارهای برای آینده میآمد، اما سبک زندگی او هنوز شبیه به یک حرفهای نبود. لوبانوفسکی، مربی و مهمترین شخص در زندگیاش، او را به تیم رزرو دینامو برد و بلافاصله فرآیند ترک سیگار را برای او آغاز کرد. لوبانوفسکی از چنان تزریق نیکوتین عظیمی استفاده کرد که حتی امروز هم تماشای سیگار باعث ایجاد حالت تهوع در شوچنکو میشود. شوچنکو معتقد است که دوران حرفهای خود را مدیون لوبانوفسکی است و سالها بعد، با آوردن جام لیگ قهرمانان ۲۰۰۳ (که با میلان فتح کرد) و سپس توپ طلای سال بعد به سر مزار مربیاش در «بایکوف»، مراتب سپاسگزاری خود را به این مربی افسانهای نشان داد.
«پادشاه شرق»
سختگیری، فداکاری و تخصصی که لوبانوفسکی در وجود شوچنکو نهادینه کرد، برای دوران طلایی مردی که ملقب به «پادشاه شرق» شد، حیاتی بود. جلسات تمرینی او تقریباً بیپایان بود و ساعتها وقت صرف شلیک توپ به سمت دروازه میشد. سالها بعد، جنارو گتوزو همتیمی او در میلان دربارهاش گفت: «من هرگز فوتبالیستی ندیدهام که قادر باشد با چنین درصد بالایی توپ را به هدف بزند.» همین تعهد در کنار توانایی ذاتی بود که به شوچنکو اجازه داد پس از اولگ بلوخین (۱۹۷۵) و ایگور بلانوف (۱۹۸۶)، به سومین اوکراینی برنده توپ طلا تبدیل شود.
اسطوره سنسیرو
شوچنکو در ۳۲۲ بازی برای میلان ۱۷۵ گل به ثمر رساند و یک سال پس از فتح لیگ قهرمانان (با برتری در ضربات پنالتی مقابل یوونتوس در فینال اولدترافورد)، اسکودتوی ۲۰۰۴ را برای تیمش به ارمغان آورد. او با ۱۴ گل همچنان برترین گلزن تاریخ دربیهای میلان است و نزد هواداران روسونری به همان اندازه مارکو فان باستن مورد احترام است. یک اسطوره واقعی و عضوی جاودانه در تالار مشاهیر.
منبع: سایت گل
