درد مشترک دو ملت/ دو کشور باهم اشک ریختند

به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، برای رساندن پیام همدلی مردم افغانستان با ملت مقاوم و مقتدر ایران اسلامی دانش‌آموزان ولایت‌های شمال افغانستان با گردهم آمدن در کنسولگری جمهوری اسلامی ایران، ضمن ارایه دلنوشته و نقاشی‌های خود به مسئولین فرهنگی کشور به مقام یادبود شهدای دانش‌آموز شهرستان میناب ادای احترام کردند. 

در این مراسم که با آیین شعرخوانی دانش‌آموزان نواحی مختلف شهر تاریخی بلخ همراه بود، سید روح‌الله حسینی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان طی سخنانی با برشمردن علل چرایی حملات آمریکایی‌ها به اهداف غیرنظامی گفت: با عنایت به خوی وحشیانه سربازان آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها در فعلیت بخشیدن به کشتارهای دسته جمعی چنین اقداماتی از سوی ارتش هر دو رژیم نه کم سابقه است و نه بی‌سابقه. چرا که آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها ید طولایی در کودک‌کشی و ریختن خون دانش‌آموزان بی‌گناه سرتاسر دنیا را در کارنامه ننگین و خونین خود دارند. 

وی با تشریح اقدام ناجوانمردانه آمریکایی‌ها در به شهادت رساندن بیش از ۱۶۰ کودک بی‌گناه میناب در همان ساعات اولیه حملات اخیر به ایران ضمن شرح ذکر «کل یوم عاشورا و کل ارضن کربلا» اظهار کرد: روزهایی را که ایران از سرگذراند روزهای عاشورایی و مکان‌هایی که در ایران مورد هجمه ناجوانمردانه دشمنان ددمنش قرار گرفت مکان‌های شبه‌کربلایی بود. 

حسینی یادآور شد: در جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان به تاسی از سالار شهیدان حضرت اباعبدالله علیه‌السلام، امام شهید همچون جد غریب خود در برابر عالم و آدم اعلام نمود که «مثلی لایبایع مثل یزید» و با افتخار مدال شهادت را بر سینه آویخت. 

رایزن فرهنگی کشورمان در کابل ادامه داد: در جنگ‌های اخیر آمریکایی‌ها و رژیم صهیونیستی علیه قلمرو سرزمینی ایران اقشار مختلفی روشنی‌بخش مسیر نورانی انقلاب اسلامی شدند اما آنچه که در فهرست شهدا بیش از حد تبیین کننده حقانیت نظام جمهوری اسلامی شد همانا شهادت معصومانه کودکان میناب بود. 

حسینی در پایان با مقایسه جنایات آمریکایی‌ها در افغانستان و ایران علیه کودکان گفت: پشت صحنه تمام جنایت‌های عالم از جمله فاجعه مدرسه سیدالشهداء در کابل آمریکایی‌ها حضور دارند که گاه پیدا و گاهی ناپیدا جامعه مسلمان و آزادگان جهان را هدف قرار می‌دهند. مدرسه سیدالشهدا کابل پایه‌های لرزان امپراتوری متوهمانه آمریکایی‌ها را بیش از پیش به لرزه درآورده و دومینوی شکست این امپراتوری به آثار وضعی این جنایت هولناک آرام در حال تحقق است. در خصوص انفجار در سطح مدارس آن‌چه برای دیگر ملت‌های جهان فاجعه است برای مردم افغانستان تجدیدخاطره است. 

وی افزود: کتونی‌های تابه‌تا در میان انبوهی از دفتر و کتاب درسی یک یادآوری دوباره است از آن‌چه امپریالیسم آمریکایی بر سر ملت‌های اسلامی آورده است. آثار منحنی خون‌های ریخته دانش‌آموزان بر روی آسفالت‌های تفتیده‌ی خیابان برای هر کسی در هر گوشه دنیا یک حادثه تلخ باشد برای یک افغان مفهوم بالاتری و اثر عمیق‌تری دارد. تعطیلی یک مدرسه در پی یک حمله انفجاری یا انتحاری تکرار یک مصیبت و آغاز سوگواری دیگری است. حس صبح نهم اسفند برای مردمان افغان بارها در فصل‌ها و ساعت‌های مختلف تجربه شده است. 

به بیان یک دختر بازدید کننده از نمایشگاه عکس فجایع میناب که در محوطه کنسولگری کشورمان دایر شده بود قابل اعتناست. 

این دانش‌آموز مقطع ابتدایی حین تماشای تصویر مفقود الاثر هفت‌ساله ایرانی در مدرسه محل زندگی خود گفت: «انگار همین اردیبهشت ۱۴۰۰ بود که مدرسه دخترانه سیدالشهدا در منطقه دشت برچی غرب کابل در قاب رسانه‌ها ما را جهان‌نما کرد. جهان‌نمایی که هرچند خیلی‌ها فارغ از مرزهای ملی و مذهبی آن را دیدند اما انگار هم ندیدند و بعد از آن حادثه و آن سکوت بین‌المللی در مدت کوتاهی دوباره و چند باره شاهد انفجار در قلب مراکز علمی بودیم». 

این کودک افغان که تمایلی به افشای نام خود نداشت تصریح کرد: در این حمله تروریستی که دست‌کم ۸۵ تن شهید و ۱۴۷ تن دیگر زخمی شدند؛ سن میانگین افراد ۱۵ سال بود و جرم‌شان فقط جنسیت‌شان. هدف از این حمله نه تنها جان دانش‌آموزان، بلکه نشانه گرفتن رویاها و آینده‌ای بود که افغان‌ها برای خود در ذهن داشته و دارند». 

انفجار منطقه «حوزه سیزدهم» شهر کابل در «پل‌خشک» در سال ۱۳۹۷، آتش کینه دشمنان اسلام در عصر «شنبه» مرکز آموزشی «کوثر دانش» واقع در غرب کابل به سال ۱۳۹۹ و حمله انتحاری صبحگاهی سال ۱۴۰۱ در مرکز آموزشی کاج در حوالی کوچه نقاش دشت برچی واقع در پایتخت یا انفجارهای پی‌درپی در مدرسه «عبدالرحیم شهید» تنها گوشه‌هایی از حافظه عمومی مردم افغانستان از صرف فعل‌های «خواستن» و «دانستن» در این زادبوم حکایت دارد.