درباره اپیزود «خون سبز» به کارگردانی علی سرآهنگ؛
جزییات را فراموش نکن!
امید صبوری در یادداشتی به نقد و بررسی اپیزود «خون سبز» از مجموعه تلویزیونی «اهل ایران» پرداخته است.
سریال «اهل ایران» از آن جهت حائز اهمیت است که روایتهای تصویری از تجربه زیسته مردم ایران در برابر تهاجمی ناجوانمردانه به خاک ایران را روایت میکند.
به گزارش خبرنگار...، درباره اهمیت ثبت تجربههایی از جنس پروژه سریالی «اهل ایران» در سایه جنگ تحمیلی سوم، حرفها و نکتههای بسیاری وجود دارد که بخشی از آنها با گذشت زمان و احتمالا در آیندهای نهچندان دور ارزش خود را عیان میکند اما آنچه تا همینجا تبدیل به برگبرنده این روایتهای تصویری از تجربه زیسته مردم ایران در برابر تهاجمی ناجوانمردانه به خاک خود شده، پای کار بودن سینماگران و مهمتر از آن بیتفاوت نبودن نسبت به سیل حوادث است. حوادثی که به تجربه تاریخی گاه چنان غرق آن میشویم که همه چیز در کلیات خلاصه میشود و فراموش میکنیم چه لحظهها و ثانیهها و احساساتی را در دل خود جای داده بودند. تفاوت روایتگری تاریخی و هنری دقیقا در تمایز میان همین توجه به کلیات و تمرکز روی جزییات است. «خون سبز» دومین اپیزود از مجموعه «اهل ایران» بود که در همان هفته اول و بهعنوان اولین موج از این مجموعه در پلتفرم شیدا منتشر شد. اپیزودی که فیلمنامه آن به قلم مهدی یزدانیخرم بود و علی سرآهنگ، کارگردانی آن را برعهده داشت.
یکی از ویژگیهای مهم این اپیزود که تأثیرگذاری آن را دوچندان کرده و بهراحتی میتوان آن را فاقد تاریخ مصرف دانست، دست گذاشتن روی یکی از جزییات بهظاهر ساده اما آمیخته با یک باور ملی است. قهرمان اصلی روایت سرآهنگ در این قسمت از سریال، پرچم ایران یا به عبارت دقیقتر «بیرق ایران» است. پارچهای بهظاهر ساده که تبدیل به حلقه وصل نسلهای مختلف میشود و روایت امروز ایران در مواجهه با تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی را به سالهای درخشش زندهیاد ناصر حجازی در زمین فوتبال و حماسهآفرینیهای شهید مصطفی چمران در میدان نبرد با رژیم بعثی عراق، گره میزند.
علی سرآهنگ که از کارگردانان جوان همراه شده با محمدحسین مهدویان در پروژه «اهل ایران» است، در کارگردانی این تکاپیزود، علاوهبر توفیق در ارائه تصویری باورپذیر از شکلگیری روابط میاننسلی مابین کاراکترها و نیز ایجاد توازن و یکدستی میان بازیگران گمنام با هنرمند پیشکسوتی همچون کاظم هژیرآزاد، بهخوبی تمرکز روی جزییات را تبدیل به یکی از موتیفهای بصری این اپیزود کرده است. اینسرتهای بهجا از جزییاتی که در یک روایت شتابزده میتوانست نادیده بماند اما حالا تبدیل به مکثهایی کوتاه برای تکمیل فضای حسی روایت با تکیه بر مفهوم ملی «بیرق ایران» شده است. علی سرآهنگ با تکیه بر متن مهدی یزدانیخرم، به خوبی در همین تکقسمت، پرچم ایران را در شمایل یک حلقه اتصال ملی به تصویر درآورده و چه هوشمندانه از میان حوادث ریز و درشت این روزگار، تکیه اصلیاش را بر این «بیرق» گذاشته است.
