وعده‌های توخالی در سایه جنگ؛ آیا مسیر زمینی کیش تنها یک ویترین تبلیغاتی بود؟

به گزارش ایلنا، بیش از چهار ماه از آغاز جنگ تحمیلی سوم می‌گذرد و جزیره کیش، که حیات اقتصادی‌اش به گردشگری وابسته است، با بحرانی پیش‌بینی‌نشده دست‌وپنجه نرم می‌کند. در اوج بحران و با بسته شدن کریدور پروازی جنوب، کیشوندان در اسارتی ناخواسته گرفتار شدند و گردشگران از ورود به جزیره منع گشتند.

در همین روزهای بحرانی، وعده «راه‌اندازی فوری مسیر زمینی» توسط یکی از مدیران ارشد گردشگری سازمان منطقه آزاد کیش در فضای مجازی مطرح شد. این مقام مسئول، نه تنها به ضرورت این مسیر اشاره کرد، بلکه صراحتاً اذعان داشت که حتی پس از بازگشایی حریم هوایی، تورهای زمینی به عنوان یک استراتژی ماندگار باقی خواهند ماند. اما واقعیت امروز در اواخر تیرماه ۱۴۰۵، با تمام این وعده‌ها در تضاد است؛ هیچ اتوبوسی به مقصد کیش حرکت نکرد و با بازگشایی پروازها، وعده تداوم سفرهای زمینی نیز به فراموشی سپرده شد.

پرسش اساسی اینجاست: آیا این وعده‌ها صرفاً برای آرام کردن افکار عمومی و «سلفی‌ گرفتن مدیریتی» در فضای مجازی بود یا ناشی از فقدان تخصص در کارشناسی پروژه؟ سکوت فعلی مسئولان در برابر عدم اجرای این طرح، نشان می‌دهد که یا اراده‌ای برای اجرا وجود نداشته و یا مدیران مربوطه بدون بررسی چالش‌های اجرایی، به صورت عجولانه وعده‌های توخالی داده‌اند.

با توجه به گرانی نرخ پروازها، نیاز به تورهای ترکیبی و ترس برخی از مسافران از پرواز در شرایط جنگی، ایجاد مسیر زمینی دیگر یک «گزینه» نیست، بلکه یک «ضرورت حیاتی» برای بقای اقتصادی جزیره است. سازمان منطقه آزاد کیش اکنون با توجه به اعلام رسمی مدیران خود، در موضع پاسخگویی قرار دارد و هرگونه تأخیر بیشتر، تکرار همان الگوی «وعده و عدم اجرا» خواهد بود. (رضا قاسمی - تحلیلگر حوزه گردشگری)