کد خبر: 631961 A

یادداشت/

خبر تجاوز به دختر 5 ساله افغان که ساکن خمینی شهر بوده، بسیار کم سرو صدا منتشر شد و کمترین واکنش‌ها را به دنبال داشت، چرا که تعطیلات طولانی راه فرار خوبی برای مسئولان ذیربط را فراهم ساخت تا از پاسخگویی نسبت به این خبر سرباز زنند.

آنها نیز که به تلفن‌ها پاسخ دادند یا تکذیب کردند و یا با واژه‌ها بازی‌کردند و آن را تعرض نامیدند. جز در فضای مجازی هم خبری از تایید تجاوز به بهار پنج ساله دیده و خوانده نشد.

اگر به اخبار چند ماه اخیر تاکنون مراجعه کنیم، متوجه می شویم به کرات خبر از تجاوز، تعرض و کودک آزاری خوانده و یا شنیده ایم. البته این اخبار کمتر از رسانه ملی به سمع و نظر مردم رسید و فضای مجازی بیشتر سبب چرخش این اطلاعات شده است. شاید همین دلیلی باشد برای تکذیب و انکار و حاشا کردن مسئولان و صد البته مستند نبودن وقایع.

اما به راستی بر سر جامعه مان چه آمده که سالی چند اعدام را به خاطر تجاوز به عنف شاهد هستیم؟ از سوی دیگر مسئولان مربوطه چرا تلاش می کنند این موضوعات را کتمان کرده و یا انکار کنند؟ این حجم از سکوت از سوی متولیان امر بسیار نگران کننده و هشدار دهنده است؛ چرا که احساس می شود قبح تجاوز و تعرض و کودک آزاری شکسته و خطاکاران با علم به اینکه قانون محکمی برای برخورد با این عمل خلاف وجود ندارد از ارتکاب آن واهمه نداشته و قانون گذاران و مجریان قانون نیز تلاشی برای تدوین قوانین سخت گیرانه نسبت به این موضوع از خود نشان نمی‌دهند.

ارتکاب چند باره این اعمال غیر انسانی در ماه های اخیر، مهر تاییدی بر عدم سلامت جامعه دارد و این آتش زیر خاکستر در حال شعله ور شدن است. آتشی که به خرمن کودکان و نوجوانان این سرزمین افتاده و آینده ایران را به مخاطره می اندازد.

اگر بپذیریم که کودکان و نوجوانان، آینده سازان ایران عزیز هستند، آیا می‌توان به آینده ای که بچه‌های آسیب دیده روحی و جسمی معمار آن هستند، امیدوار بود؟ به گفته کارشناسان، التیام روح این افراد بسی دشوار و به فراموشی سپردن آنچه برای‌شان رخ داده تقریبا بعید است.

با این تفسیر می‌توان گفت ما در آینده با جمعیت قابل قبولی از شهروندان سرخورده و آسیب دیده روبرو خواهیم بود که ممکن است در پی انتقام از جامعه برای آنچه در گذشته شان رخ داده، دست به هرکاری بزنند. درست مثل کاری که خفاش شب معروف در دهه هفتاد انجام داد.

قرار است تا کی و کجا برای بی توجهی به نبود قانون های تاثیر گذار در ممانعت از کودک آزاری، تعرض و تجاوز به کودکان هزینه بدهیم؟ نمایندگان مجلس به عنوان برگزیدگان مردم در خانه ملت، چه زمانی به مسئولیت خود در امر قانون گذاری بهتر و متعهدتر عمل خواهند کرد و بجای نوشتن نامه به مسئولان برای برکناری افراد آگاهی دهند در امر تجاوز و تعرض به کودکان، به مساله قانون گذاری جهت منع خشونت علیه کودکان خواهند پرداخت؟

فرقی نمی کند بچه مورد تعرض و تجاوز و آزار جنسی و جسمی از چه نژاد و ملیتی باشد، آنچه حائز اهمیت بوده و از قضا مغفول مانده، توجه به کودکی آن هاست! حالا که نمی توان به دقت نظر اهالی بهارستان برای تصویب قوانین در خصوص کودکان امیدوار بود، بهتر است آموزش و پرورش وارد عمل شود و با آگاهی دادن به والدین و فرزندانشان، مانع خلق مجدد و مکرر چنین جنایاتی شود.

از یاد نبریم که کتمان حقایق، خود زمینه ساز ارتکاب چند باره چنین جرم هایی می شود و تنها آموزش و آگاهی دادن به کودکان این سرزمین و والدین آنها می تواند زمینه ارتکاب اعمال غیر انسانی نسبت به آینده ساز کشورعزیزمان باشد.

باید برای حفاظت از این کودکان دست به کار شد و اجازه نداد انسان هایی در پوست گرگ، آینده سازان میهن دوست داشتنی مان را بدرند.

خبرنگار: سمیه مسرور

تجاوز تعطیلات جامعه سلامت کودکان
نرم افزار موبایل ایلنا
ارسال نظر