در همه رشتهها حفظ حرمت ملاک است؛
اسکندری: امور پیشکسوتان ورزش باید از جایگاه مشخصی برخوردار باشد
در بسیاری از کشورهای خارجی باشگاههای ورزشی رایگان در اختیار عموم قرار میگیرد و معتقدند با شلوغی باشگاهها، بیمارستانها خالی میشوند.
پیشکسوت کونگ فوی خراسان رضوی اظهار کرد: برای پیگیری امور پیشکسوتان باید همانند امور دیگر در ساختار سازمانی مدیریت ورزش کشور جایگاه مشخصی ایجاد شود.
به گزارش ایلنا، علی اسکندری متولد محله خیابان خاکی مشهد بنیانگذار سبک ایرانی کونگفو کمپو یکی از پیشکسوتان عرصه ورزش خراسان که سالها در رشتههای مختلف رزمی خاک میدان خورده درخصوص روی آوردنش به ورزش عنوان کرد: ورزش را اولین بار از دوران دبستان در مدرسه ابن سینا که در اطراف چهار راه دروازه طلایی مشهد قرار داشت با رشتههای طنابکشی، والیبال و فوتبال آغاز کردم و در ادامه با ساکن شدن در تهران به رشته رزمی بوکس روی آوردم.
اسکندری با بیان اینکه در آن زمان در اولین حضورم در رقابتهای بوکس آموزشگاهها در دوره دبیرستان به مقام اول دست یافتم، گفت: در سال 1354 برای اولین بار با حضور در باشگاه باغشاه در میدان حر فعلی تهران کونگفو توآ را زیر نظر استاد ابراهیم میرزایی آموختم و بعدها نیز به باشگاه تاج دیگر باشگاه کونگفو در تهران رفتم.
وی با اشاره به ممنوع شدن فعالیت در رشته کونگفو بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بیان کرد: با وجود ممنوعیت این رشته در همان سالهای ابتدایی جنگ تحمیلی، اجازه آموزش فنون دفاع شخصی این رشته ورزشی را به رزمندهها پیدا کرده بودم.
اسکندری ادامه داد: در ادامه فعالیتم در سال 1365با راهنمایی اداره کل تربیتبدنی وقت نمایندگی سبکای شینریو کاراته خراسان را بر عهده گرفتم و در همان سال در اولین دوره مسابقات قهرمانی کشور علاوه بر کسب مقام نخست به عنوان ورزشکار، مربیگری تیم استان را نیز بر عهده داشتم.
وی با اشاره به فعالیتش در رشته ای شین ریو کاراته در باشگاه رزمی شائولین میدان سعدی مشهد افزود: در سال 1373 اولین کسی بودم که در استان توانستم کمربند مشکی دان 4 کاراته را دریافت کنم.
این پیشکوت ورزشهای رزمی خراسان که دارنده 10 مدال طلا در رقابتهای کشوری و بینالمللی در رشتههای کونگفو، سانشو، ووشو، کیک بوکس، کاراته و بوکس است در رقابتهای کونگفو بین المللی در پاکستان برای 2 دوره عنوان ستاره مسابقات را نیز کسب کرده است.
وی در سال 1362 سبک ایرانی کونگفو کمپو را که هم اکنون با حدود 300 مربی از شاگردان او در 30 استان کشور و همچنین چند کشور خارجی نماینده دارد را ابداع کرد.
اسکندری با اشاره به بازگشتش در سال 1358 به مشهد عنوان کرد: در ابتدای فعالیت مربیگریام در مشهد، باشگاهی در ابتدای کوهسنگی دایر کردم و اکنون نیز پس از سالها هنوز در باشگاه کارگران مشغول به مربیگری هستم. همچنین یکی از مجهزترین مکانهای ورزشی را در منزلم برای استفاده ورزشدوستان ایجاد کردهام.
وی با بیان اینکه اکثر ورزشهای رزمی شبیه به هم هستند و تفاوتشان تنها به چگونگی ضربات ارتباط دارد، گفت: همه سبکها علاوه بر محسنات ممکن است اشکلاتی نیز داشته باشد و فقط کسی میتواند در مورد یک سبک نظر بدهد که در آن تجربه کافی را داشته باشد اما متاسفانه گاهی اوقات ما در مورد سبکهایی که اطلاع چندانی از آن نداریم نظر میدهیم.
اسکندری به نگرش جدیدش در ابداع سبک کونگفو کمپو اشاره کرد و افزود: از مجموع تمامی سبکهایی که کار کرده بودم و دورههای مختلفی که پشت سر گذاشتم با تلفیق حرکات فیزیکی، ذهنی و هندسی حساب شده این سبک را ایجاد کردم.
وی سبکهای کونگفو را برگرفته از سبک کونگ فوتوآ دانست و افزود: سبک کونگفو کمپو علاوه بر اینکه اکثر تکنیکهای آن قابلیت اجرا در مسابقات را دارد در بیشتر موارد حرکات آن بر پایه فنون دفاع شخصی اجرا میشود.
بنیانگذار سبک کونگفو کمپوی جهان ادامه داد: در ردههای بالای این سبک بیشتر بر روی انتقال انرژی و مبحثهای فیزیکی و انرژی درمانی تمرکز میشود و فردی با جثه کوچک و قدرت بدنی بسیار کم توانایی تولید انرژی بسیار بالایی را بدست خواهد آورد.
وی شاگردانی چون حمید فعال، جعفر عرفانیانخواه، حمیدرضا مقدم، مسعود صادقی، محمود نجارباشی، عباس وجدانی و منصور محمدپور را در هنرهای مختلف رزمی و کونگفو تربیت کرده که دارای عناوین قهرمانی کشوری و بین المللی هستند.
این پیشکسوت ورزش کونگ فو خراسان که دارای مدرک داوری بین المللی و ممتاز به ترتیب در رشتههای کاراته و کونگ فو می باشد در خصوص فعالیتش در این عرصه اظهار کرد: چندین دوره در رقابتهای مختلف بین المللی در کشور پاکستان به عنوان سرداور مسابقات و در رقابتهای مختلف کشوری به عنوان داور در خدمت ورزش بوده ام.
اسکندری با بیان اینکه از سال 1357 به مدت 13 سال به عنوان رییس هیات ورزش های رزمی در خدمت ورزش خراسان بودم، عنوان کرد: در آن زمان رشتههای کونگ فو و ووشو که اکنون دارای فدراسیونهای مجزا هستند به همراه چندین رشته رزمی دیگر زیر نظر این هیات اداره میشد.
وی که چهار سفر به کشور چین داشته درخصوص اولین سفرش به این کشور افزود: در سال 1367 اولین بار با هدف آموختن طب سوزنی به چین رفتم و درخصوص این علم اطلاعاتی را کسب کردم.
این پیشکسوت ورزش کونگ فو که در سال 1380 درجه دان 9 این رشته را کسب کرده، به نبود انگیزه کافی در جوانان امروزی اشاره کرد و اظهار داشت: در جوانی با علاقه و به صورت متداوم، تمرینات سختی را پشت سر میگذاشتم و حتی برای رفتن به باشگاه فاصله طولانی را طی میکردم ولی امروز جوانان کم کارتر از گذشته شده اند.
وی انگیزه را شرط مهمی برای حرکت و پیشرفت دانست و افزود: تمامی رشتههای رزمی المپیکی نیستند تا مورد حمایت مسوولان قرار بگیرند اما به همان میزان زحمت می کشند و تمرینات دشوار را پشت سر میگذارند ولی به صورت شایسته به مقامهای قهرمانی آنان بها داده نمیشود که این امر انگیزه یک جوان رزمی کار را از بین می برد.
اسکندری تصریح کرد: حداقل حمایتی که مسوولان میتوانند از رشتههای رزمی مثل کونگفو داشته باشند توجه به جنبه اجتماعی آن است زیرا جوانان ورزشکار از بسیاری انحراف ها به دور خواهند بود. در بسیاری از کشورهای خارجی باشگاههای ورزشی رایگان در اختیار عموم قرار میگیرد و معتقدند با شلوغی باشگاهها، بیمارستانها خالی میشوند.
وی با بیان اینکه خیلی از ورزشکاران و قهرمانان قدیمی اجازه نمیدهند فرزندانشان به عرصه قهرمانی قدم بگذارند، اظهار کرد: همیشه از اعتبار ورزشکاران برای ورزش استفاده میشود اما آیا از اعتبار ورزش برای ورزشکار استفاده شده است. شاهد آن هستیم وقتی قهرمانی از دنیا میرود سالنی را به نامش میزنند آیا از این نامگذاری سودی به آن فرد میرسد یا فقط از اعتبار اسم آن ورزشکار استفاده میشود.
این پیشکسوت هنرهای رزمی خراسان رضوی اظهار داشت: در رشته کونگفو و تقریبا همه رشتهها حفظ حرمت ملاک است اما این امر باید توسط مسوولان نیز مورد توجه باشد و تنها به انجام برخی کارهای سمبولیک در جهت افزایش بیلان کاری و رفع تکلیف بسنده نشود.
وی به در نظر گرفتن جایگاه مشخص برای پیشکسوتان در نظام اداری ورزش کشور تاکید و تصریح کرد: باید همانند بخش قهرمانی، بانوان، جوانان و...برای پیگیری امور پیشکسوتان نیز در ساختار سازمانی ورزش، جایگاه مشخصی در نظر گرفته شود و امور و مشکلات آنان متولی داشته باشد.
اسکندری به ورزشکاران دیروز و امروز تاکید کرد: یک ورزشکار باید به حرفهاش افتخار کند زیرا هیچ شغل و حرفهای به اندازه ورزش مورد احترام عموم نیست، همه مردم ورزشکار را به خاطر خودش دوست دارند و افتخار آفرینی او را از آن خودشان میدانند.
این پیشکسوت که دو بار متوالی در سالهای 1366 و 1367 به عنوان قهرمان اخلاق در رقابتهای قهرمانی کشور انتخاب شده در توصیهای به جوانان گفت: کسوت در یک رشته ورزشی به فعالیت مداوم و طولانی مدت در آن است و ورزشکار با انگیزه باید بداند روزی پیشکسوت خواهد شد، پس باید طوری رفتار کند که در آینده و در دوران پیشکسوتی مورد احترام همه باشد.