وزیر علوم مطرح کرد:
مأموریت دانشگاه برای بررسی اعتراضات دیماه ۱۴۰۴؛ نشانهای از بلوغ حکمرانی
وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در آیین اختتامیه جشنواره بینالمللی فارابی با تأکید بر ضرورت اصلاح حکمرانی و تقویت نقش دانشگاه در سیاستگذاری، «انسانمحوری» را محور اصلی توسعه کشور دانست و خواستار شنیده شدن همه صداها در فرآیند تصمیمگیری شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، حسین سیمایی صراف وزیر علوم در آیین اختتامیه جشنواره بینالمللی فارابی، با اشاره به شرایط کنونی کشور اظهار کرد: ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به همدلی، امید، انسجام و توسعه نیاز دارد.
وی با انتقاد از رویکردهای تکبعدی در توسعه افزود: توسعه موضوعی انسانی است و نباید آن را صرفاً به شاخصها و آمارهای اقتصادی تقلیل داد.
تأکید بر حکمرانی علمی و شفافیت
وزیر علوم با اشاره به مناقشات دیرینه درباره تقدم توسعه اقتصادی یا سیاسی و دوگانه عدالت و آزادی، این مباحث را از عوامل عقبماندن کشور از مسیر آبادانی دانست و تصریح کرد: امید اجتماعی با حکمرانی علمی و اصلاح خطاها به نفع مردم شکل میگیرد.
وزیر علوم با اشاره به «تجاوز ظالمانه رژیم صهیونیستی» به عنوان رخدادی همبستگیآفرین، گفت: اکنون باید با سیاستهای فراگیر و تصمیمهای مؤثر، این همبستگی را تداوم بخشید. همه نهادهای قدرت باید نشان دهند ایران خانه مشترک همه ایرانیان با هر قومیت، زبان و سلیقه است و هیچ گروهی نباید احساس طردشدگی کند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با انتقاد از جریانهایی که با «نوستالژیسازی و اسطورهپردازی از گذشته» به دنبال تأثیرگذاری بر نسل جوان هستند، خاطرنشان کرد: علوم انسانی میآموزد تاریخ را منصفانه و با همه قوتها و ضعفها روایت کنیم تا مجالی برای تحریف باقی نماند.
مأموریت دانشگاه در بررسی اعتراضات دیماه ۱۴۰۴
وزیر علوم با اشاره به مأموریت رئیسجمهور به این وزارتخانه برای بررسی اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، این اقدام را نشانه «بلوغ در حکمرانی» توصیف کرد و گفت: دولت میتوانست صرفا به گزارشهای اجرایی نهادهای دخیل و سازمانهای وابسته به خود بسنده کند، اما به نهاد علم مسئولیت داد. هنگامی که برای فهم یک پدیده اجتماعی پیچیده، نهاد علم به عنوان مرجع تحقیق و بررسی انتخاب میشود، در واقع تصمیم گرفته میشود که کشور با واقعیتهای موجود و درونی خود گفتوگو کند، نه آنکه صرفا پیامدهای آن را مدیریت کند. این رویکرد، حاکی از بلوغ در حکمرانی است که معضل اصلی از نظر او، مدیریت رویداد نیست؛ بلکه شناخت فرایند است.
او افزود: اعتراض را اگر صرفا رخدادی «در خیابان» ببینیم، ناچار با آن همچون یک «حادثه» برخورد خواهیم کرد. در این صورت، بعد از مهار حادثه، گزارشها نوشته شده و پرونده بسته میشود تا روزی دیگر و حادثهای دیگر. اما اعتراض در ذات خود یک نشانه است؛ نشانهای از یک فرایند در مناسبات اجتماعی، و علم، نشانهشناس آگاه و امین است. باید به نشانهشناسی و درمانگری او اعتماد کرد و در عمل هم التزام داد؛ و الا حادثهها در پی یکدیگر تکرار خواهند شد.
وی اضافه کرد: اگرچه در حادثه اخیر، توطئه دشمن بدسَرشت و بدخواهی معاندان کینهتوز بیش از هر زمان دیگری آشکار و علنی بود؛ اما لایههای گوناگون حادثه را باید از یکدیگر تفکیک کرد تا نشانهها گم نشوند و درمان به انحراف کشیده نشود. اعتراض زمانی به بحران تبدیل میشود که جامعه زبان مشترک برای بیان اختلافات نداشته باشد. علم میتواند این زبان مشترک را فراهم کند.
