کد خبر: 201999 A

مشخصه شعری او که هرگاه بدان روی می آورد محتوا و زبان شعریش اوج میگیرد، غمنامه‌هایی است از سر درد که بر زبان کوهنوردی رنجور از بی‌مهری ایام جاری می‌شود و بر نابودی حیات وحش مویه می‌کند.

علی اصغر عباسی معروف و متخلص به آرام فرزند گل مراد متولد ۱۳۱۲ هجری شمسی، درگذشت.

وی کارمند بازنشسته وزارت نیرو ساکن ایلام بود. عباسی آرام " روایتگری است که بخشی از تاریخ معاصر ایلام را از دیدگاه یک شاعر و هنرمند به تصویر میکشد.

عباسی شاعری خوش ذوق و خوشخو، قصه پردازی بذله گوست. او در شاعری تخلص آرام را برای خود انتخاب می‌کند. ستایش و تمجید را فقط شایسته خداوند پیامبر و ائمه(ع) می‌داند. ستایشگران گزافه‌گوی را سرزنش می‌کند. او دارای کلامی روشن و جذاب است. به زبان کردی ایلامی مایل به کلهری شعر می‌گوید. شعرش بی‌ریا و بر دل می‌نشیند. او از مناظر طبیعت، اشخاص، شهرها و… توصیف می‌کند. از اشعار زیبا و دلنشین او می‌توان به شعر تخت خان، وژدرون، مانشت و قلارنگ که همگی در وصف طبیعت و خاطرات خود در این مناطق نام برد.

مشخصه شعری او که هرگاه بدان روی می‌آورد محتوا و زبان شعریش اوج می‌گیرد، غمنامه‌هایی است از سر درد که بر زبان کوهنوردی رنجور از بی‌مهری ایام جاری می‌شود و بر نابودی حیات وحش مویه می‌کند. هرگاه این خصیصه با روایت‌های تاریخی دوران پیش از آغاز عصر شهرنشینی قرن اخیر در ایلام ادغام می‌شود؛ نهایت فصاحت و بلاغت و ارزش و توان شعری شاعر را می‌نمایاند.

علی اصغر عباسی آرام علی اصغر عباسی
نرم افزار موبایل ایلنا
ارسال نظر